piątek, 24 lipca 2015

Rozdział 7 ,,Za kulą"



   Miley i Max musieli czekać kilka godzin na nocny autobus do City of Westminster. Kiedy Miley wraz ze wschodem słońca pojawiła przed drzwiami domu Niny, z zaskoczeniem uznała, że drzwi są otwarte. Musiała przyznać,  że wahała się przed wejściem.  Nie wiedziała jak zostanie przyjęta, a po za tym nie sądziła, czy jest gotowa na litość pani Wood i jej córki. Nie była pewna, czy jest gotowa, przyjąć ich łaskę i pomoc.
   Ku jej zdziwieniu Jessica siedziała przykryta kocem na jednym z foteli. Dlaczego nie położyła się do łóżka? To pytanie krążyło po jej głowie. Prawdopodobnie znała na nie odpowiedź, ale bała się do tego przyznać. Kiedy dziewczyna tylko przekroczyła próg, pani Wood się obudziła. Miley była przygotowana na krzyki i wypytywania, na rozzłoszczone miny. Wytrzeszczała oczy, kiedy kobieta podbiegła do niej, upuszczając koc na podłogę i przytuliła ją.
- Oh Miley - powiedziała z ulgą w głosie. Dziewczyna natomiast stała cała sztywna z rozdziawioną buzią. Jak miała się zachować? Dlaczego kobieta ją przytuliła? Dlaczego na nią nie krzyczy? Miley po chwili wahania położyła dłoń na plecach Jessici.
- Gdzie byłaś? - No tak to pytania musiało się pojawić i Miley słysząc je, odetchnęła z ulgą. Nie dlatego, że chciała się tłumaczyć, choć była na to przygotowana. Właściwie dziewczyna nie wiedziała, dlaczego to oczywiste i całkiem normalne pytanie rozwiązało supeł w jej gardle. Miley nawet nie zdziwił ton głosu kobiety, który nie był wściekłym okrzykiem, tylko łagodnym i ciepłym szeptem.
- Ja... - Miley przez całą podróż do domu przyjaciółki przygotowywała rozmaite wyjaśnienia, która wciąż powtarzała, aż zapadły jej w pamięci. Pamięć ją jednak w tej chwili zawiodła... Żadna wymówki nie przychodziła jej do głowy. Zdołała powiedzieć tylko: - Musiałam coś załatwić, przepraszam.
- Co załatwić? - spytała bez nacisku, z czystą troską.
Miley przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią... W końcu przyszła jej do głowy oczywista myśl. Nie musiałabym nawet okłamywać pani Wood, bo to była po części prawda.
- Obiecałam koledze, nie wiem czy imię coś pani powie, pomóc w rozdawaniu ulotek. Pojechała kilka przystanków dalej, tak jak się umówiliśmy. Trochę to zajęło, a później spóźniłam się na jeden
z autobusów i na następny też... - Dziewczynie, teraz, to wytłumaczenie wydało się dość...nieprawdopodobne, bo ile razy można się spóźniać na autobus? Pani Wood chyba jej uwierzyła, bo westchnęła głośno i powiedziała:
- Dobrze, że jesteś cała i zdrowa.
- Nie musi się pani tak o mnie martwić. - Posłałam jej uśmiech, którego nie była w stanie zauważyć. Głowę nadal opierała o moje ramie, a jej ręce spoczywały na moich plecach  i włosach. Głaskała je kojąco.
- Jesteś... Jesteś taka mała. Jeszcze nawet nie masz osiemnastu lat... Jesteś dzieckiem... Gdyby coś ci się stało... - Wypuściła dziewczynę z objęć i spojrzała w jej błękitne oczy, dotknęła wierzchem dłoni jej policzka. - Oh... Pewnie jesteś głodna... Masz ochotę na naleśniki, gofry, zupę... Co chciałabyś zjeść? - Miley wytrzeszczyła oczy. Zatkało ją. Uciekła z domu... Z domu Niny, a Jessica zamiast być na nią zła, pyta ją na co ma ochotę. Naprawdę chce spędzić tak wczesny ranek na gotowaniu dla niej? Dla obcej dziewczyny? Dla sieroty? Miley nie mogła w to uwierzyć. Oczywiście nieśmiała prosić pani Wood o ugotowanie czegoś dla niej i nigdy by tego nie zrobiła.
- Nie. Naprawdę, niech się pani nie kłopocze.
- Ależ to żaden kłopot. - Pogłaskała twarz nastolatki dłonią. - Jak dobrze, że jesteś cała i zdrowa. - Pogładziła ją teraz po włosach. - Naleśniki mogą być? Lubisz je? - spytała posyłając uśmiech.
- Nie trzeba. Ja... - urwała w pół zdania, widząc jej uniesioną dłoń, nakazującą ciszę. Mama Niny widać nie znosiła sprzeciwów. A bynajmniej nie w tej sprawie. Udała się szybko do kuchni, po czym wychyliła głowę za drzwi. - Weź kąpiel i przebierz się - powiedziała z uśmiechem, a Miley patrzyła na nią oszołomiona.

***

Miley stała przy oknie w salonie. Patrzyła się na przechodzących ludzi i słońce wysoko na horyzoncie, mówiące o tym, że już południe. Nina kucnęła przy kominku, próbując zrobić cokolwiek z ogniem.
- Jak ty to robisz? - spytała, zniecierpliwiona.
- Co robię? - Miley spojrzała na nią z lekkim uśmiechem satysfakcji. Wiedziała o co chodzi przyjaciółce, ale chciała to usłyszeć od niej.
- No... Czarujesz... Czy jak to się tam nazywa - zaczęła się jąkać. - Robisz to bez najmniejszego problemu, bez żadnych wskazówek robisz wszystko co zechcesz. Woda...możesz zrobić z nią cokolwiek zechcesz.
- Mówiłam ci to wtedy, gdy próbowałaś nauczyć Maxa władać ziemią.
- Ha Ha. Bardzo śmieszne. - Patrzy się chwilę w ogień, a potem prycha zniecierpliwiona. - No dobrze, ale ogień to ogień. Po prostu... Ogień. Ciepło, pożar i to wszystko co mi się z nim kojarzy.
- Musisz zajrzeć głębiej. Poczuć go. Władasz ogniem, więc masz go we krwi. - odparła, podchodząc do nastolatki.
- We krwi? - spytała, podnosząc brwi.
- Tak. Jest on uśpiony, więc wystarczy, że go obudzisz.
Nina stała chwilę, kręciła co jakiś czas głową, otwierała usta i znów je zamykała. Miley ten widok wydał się komiczny. Czuła, że zaraz nie wytrzyma i parsknie śmiechem. Gdy Nina wzięła głęboki wdech, a brwi jej dziwnie drgnęły, Miley nie wytrzymała i wybuchła śmiechem.
- Bardzo śmiesznie - stwierdziła półszeptem nastolatka, wpatrując się w podłogę. Na jej policzkach pojawił się rumieniec.
  Miley prychnęła ze zniecierpliwieniem, wzięła koleżankę za nadgarstek i mocno go pociągnęła
 w stronę kominka, wkładając całą rękę dziewczyny w płomienie.
- Au! - krzyknęła Nina. Jej oczy były lekko załzawione. Wyciągnęła pośpiesznie rękę, która jarzyła się czerwienią. Miley przymknęła na chwilę powieki.
- To jest ogień... Oparzyć się ogniem? Ty? - Potrząsnęła ze zdenerwowania głową. - Po prostu w głowie mi się to nie mieści. - Wzięła głęboki wdech. - Odwróć to. To twój żywioł. Możesz robić z nim wszystko co chcesz.
Nina wzięła zrezygnowany wdech. Wyglądała jak małe dziecko, które zawiodło rodziców, nie umiejąc zrobić tego, o co się je prosiło. Włożyła czerwoną rękę w płomienie. Nakazała sobie spokój
 i skupiła cały swój umysł, duszę, ciało, wzrok na ogniu. Przechyliła rękę i lekko nią obracała. Zaśmiała się cicho. Jej usta wykrzywiły się w szerokim uśmiechu. Wyjęła całkiem bladą dłoń
 z płomieni i obejrzała ją uważnie. Odwróciła wzrok ku Miley, a ona posłała jej ciepły, dumny uśmiech.
- Robimy postępy - stwierdziła z nieukrywaną radością, po czym udała się do z powrotem do okna. Wpatrywała się w budynki, turystów i już dobrze jej znaną ulicę Whitehall. Nina natomiast wróciła do prób z ogniem.
   Po kilku minutach Miley wstrzymała gwałtownie oddech.
- Nino! - zawołała koleżankę głosem pełnym niepokoju. Dziewczyna podeszła do niej wyraźnie zmartwiona.
- Coś się stało? - spytała, po czym wyjrzała za okno. Tuż za szybą latała w powietrzu niewielka kula ognia. Zamigotała  i wskazała na dwójkę osób, idących przez ulicę. Były to klony dziewczyn. Nina
i Miley wymieniły się szybko zaniepokojonymi spojrzeniami. Prowadzili przez chwilę wzrokową rozmowę. Każda wiedziała, o czym myśli druga. A o czym myślały? Pobiegły w stronę frontowych drzwi i wybiegły, czując na skórze żar słońca. Przed nimi pojawiła się kula, prowadząca ich w stronę dwójki klonów.

***
     
            Kula zaprowadziła ich do tego samego zaułku, w którym Nina ujrzała morderstwo klona. Teraz znajdowały się tam podobizny dziewcząt. Przyjaciółki schowali się za jedną ze ścian i zza rogu przyglądali się zajściu. Kula wróciła do Niny, a ona ją zamknęła w dłoni, sprawiając, że zniknie.
- Musimy znaleźć Silanne - powiedziała do kopii Miley. Ninie ścisnął się żołądek. Ton głosu miała trochę niepodobny do klonów. Był on poważny i przejęty. Ale czy oni mogę się czymkolwiek przejmować? W końcu chyba nie są żywymi istotami? A może jednak też mają uczucia?
- Po co? Myślisz, że zechce nam pomóc? - Nina odetchnęła z ulgą. Ta kopia mówiła całkiem drwiąco. Chyba jednak wszystko jest w porządku... Ton głosu dziewczyny takiej jak ona albo jej się zdawał, albo była to jednorazowa wpadka.
- Ale jeśli oni trafią do niej najpierw? No wiesz, te bachory.
- Myślisz, że Silanna im pomoże? - Zaśmiała się. - Nie mają jej nic do zaoferowania. Zresztą i tak nie ma opcji, że ją znajdą. Tylko my wiemy gdzie ona jest. Musimy wkrótce wyruszyć. Rozkazy mistrza...
- Jutro wyruszamy. Dziś musimy się zająć paroma sprawami. - Zaśmiała się. - Staruszka zamieszkała w chatce w Bute Park. - Obie wybuchły śmiechem.
- Hm... Walia... Mam nadzieję, że zdążymy przed nimi.
- Na pewno. Nie sądzę, żeby znali Silanne. Są tylko bezwartościowymi bachorami.A jeśli Sill nie będzie chciała nam pomóc to i tak pomoże. Niektórzy nie mają wyboru. No cóż... albo mają wybór między życiem, a śmiercią.
- Tak... - Uśmiechnęła się złowrogo. Chodźmy. Obowiązki wzywają.
   Klony oddaliły się. Po kilku minutach Nina i Miley, mając pewność, że kopie są daleko, wyszli zza ściany.
- Co to miało być? - spytała Miley, nie mogąc uwierzyć w to co przed chwilą ujrzała. - Silanna? Kto to?
- Nie wiem, ale wiemy gdzie ona jest. - odpowiedziała Nina z dziwnym uśmiechem.
- Chyba nie zamierzasz... - Spojrzała na nią uważnie.
- Och. Oczywiście, że tak. Jadę do Walii - odparła bez cienia wahania, jakby to była rzecz oczywista. - Rzecz jasna, najpierw trzeba kupić jakąś mapę czy coś.
- Ty sobie chyba żartujesz. Po co w ogóle tam jedziesz? Co ci przeszkadzają jakieś klony czy nie wiadomo co?
- Słyszałaś co Anek mówił - przez to giną dzieci.
- A ty musisz je ratować. - Zaśmiała się bez krzty wesołości.- No jasne, bo nie istnieje coś takiego jak policja. Słuchaj, to nie twój problem. Nie musisz, a właściwie nawet nie możesz ratować świata czy kogokolwiek. To nie jest zadanie dla zwykłych nastolatek...
- Zwykłych? - przerwała jej w pół zdania, unosząc brwi.
- No dobrze, może się źle wyraziłam... Dziwnych nastolatek., albo po prostu nastolatków. Ty nawet nie wiesz o co chodzi i jak...
- Właśnie... - Znów jej przerwała. - Nie wiemy nic. Nie wiemy skąd te moce i o co chodzi
z tymi całymi klonami. Kim właściwie są ci mistrzowie? Dlaczego wyglądają, jak wyglądają? Wolisz chyba znać odpowiedzi. Zawsze lepiej jest znać odpowiedzi.
- Wręcz przeciwnie - odparła nieobecnym głosem w zamyśleniu. - Jak wyglądał jeden z nich? No wiesz ten, którego zobaczyliśmy, kiedy byliśmy tam razem...
- Chodzi ci o tego faceta ze srebrnymi, błyszczącymi się włosami? - spytała po chwili  namysłu, a Miley gwałtownie zaczerpnęła powietrza. Wyglądała na przerażoną. - O co chodzi? Coś się stało?
- Chyba znam odpowiedź na jedno pytanie - odpowiedziała niepewnie.
- Na, które?
- Na te kim są ci mistrzowie, ale nie wiem czy wszyscy. W każdym razie ten srebrnowłosy nim jest.
- Zarkrus?
- Tak się nazywa?
- Tak, ale to chyba bez znaczenia. - Spojrzała z niepokojem na koleżankę. - Kim oni są?
- To zabrzmi dość... - Przerwała, szukając słów.
- Niedorzecznie? Dziwnie? Nie zauważyłaś, że wszystko tu takie jest. Czasem dziwność nie wyklucza normalności.
- Chyba... - urwała w pół zdania. - Nie powiem ci. Nie teraz. Pogadaj z Maxem - odparła, gdy uświadomiła sobie, że być może, będzie musiała, wydać tajemnice kolegi.
- Max? On też go widział?
- Tak, ale nie wie, że to ten mistrz.
Nina odetchnęła głęboko.
- No dobrze... I tak musimy się wszyscy zebrać w związku z podróżą do Wali.
- Proszę nie mów mi, że tam jedziesz.
- Słuchaj, nie proszę cię o towarzystwo, a właściwie proszę, ale cię, w każdym razie, do niego nie zmuszam. Jeżeli nie chcesz iść, to nie idź. Ja podjęłam decyzję i jeśli będę musiała, pójdę sama. Nie powstrzymasz mnie. Mogę robić co chcę, a zresztą nie będzie robił mi wykładów ktoś kto uciekł do Londynu i na piechotę przybył tu prosto z Liverpoolu.
- To idziesz? - zapytała Nina po krótkiej ciszy.
- Nie mogę zostawić cię samej. Nie zamierzam cię mieć na sumieniu, a zresztą co ja powiem twojej mamie? Uciec od was też nie mogę, bo jeszcze po policję zadzwonicie, czy coś. Nie mam wyboru, nie uważasz.
- To postanowione - stwierdziła, kipiąc radością i uśmiechając się szeroko.

***

       Miley opierała się o framugę okna w pokoju Niny, patrząc jak dziewczyna wyjmuje skórzany plecak i wkłada do niego portfel, paczkę chusteczek, telefon i mapę, którą poprzednio znalazła w pokoju mamy. Szykowała się do wyjazdu. Miley się ten pomysł nie podobał, ale nie mogła tak zostawić koleżanki, zwłaszcza, że przez jakiś czas pomieszkuje w jej domu. Max też się zgodził pójść. Nastąpiło to po długim namawianiu Niny, żeby tego nie robiła, ale nic nie poskutkowało, więc chłopak postanowił nam towarzyszyć.Wcześniej powiedział im o smoku, ale odmówił wyjaśnień skąd to wie. Przyjaciele go nie wypytywali, bo taka była cena za tą informację. Z Ankiem poszło dużo łatwiej. Nikogo nie zniechęcał, aczkolwiek decyzja wyprawy też mu się za bardzo nie podobała. Uznał jednak, że pojedzie, a raczej poleci.
- Nie będę dla was narażał życia, ale... Ale w sumie mogę wybrać się na wycieczkę, ale jako orzeł. Wiesz, wolę, żeby mnie zauważyli. - Miley wciąż miała jego wypowiedź w głowie. Zaskoczyła ją. Nie była bez sensu. Była całkiem mądra, co ją bardzo zaskoczyło.
     Nina po przygotowaniu prowiantu i zadzwonieniu do mamy, poszła razem z Miley na Horse Guard Parade gdzie mieli się wszyscy czworo spotkać. Anek był już w postaci ptaka. Przejechali kilka przystanków autobusem aż do miasta Oxford.  Anek szybował wysoko, podążając w kierunku autobusu.  Później postanowili wynająć taksówkę, aby nie czekać na kolejny autobus. Dojechali nią do granicy Anglii, a dalej postanowili się przejść - musieli zachować trochę pieniędzy na drogę powrotną. Z Pontypool przeszli kilka mil do Newport. Była już godzina wieczorna. Słońce powoli zniżało się, a niebo szarzało. Ściemnia się. Newport był bardzo ładnym krajem, oblanym morzami. Wyglądał cudownie. Trawa Walii jest szczególnie zielona. Do Cardiff podwiózł ich jakiś mężczyzna. Wysieli na ulicy Westage ST na rogu Quay St. Szli ulicą wzdłuż czerwonych i białych budynków.
W tych stronach było zimno. Słońce schowało się pod licznymi chmurami. Niebo miało stalową barwę. Przyjaciele pobiegli do Castle St, a stamtąd przeszli kilka kroków i znaleźli się w Bute Park. Słyszeli szum rzeki, przecinającej miasto i park. Drzewa otaczały puste pole. O tej porze nie wiele było tu ludzi, a w każdym razie dużo mniej w porównaniu z zatłoczonym Londynem. Większość ludzi  podchodziła do River Taff.  Czwórka znajomych przechadzała się pomiędzy drzwiami, szukając choćby najmniejszego śladu Silanny.
- Czego tak właściwie szukamy? - spytał Max
- Czegoś dziwnego, czegoś co nie ma racji bytu - odpowiedziała mu Nina. - Silanna musi być powiązana jakoś z klonami, smokami i nami. A to wszystko wychodzi po za schemat.
- To jest dostatecznie dziwne? - spytał nagle Max, wskazując ręką na drewniany domek ze słomianym dachem, który znajdował się wśród drzew parku.
- Domek w parku? Ciekawe... - stwierdziła Miley z drwiącym uśmiechem.
- Idziemy - zażądała Nina, po czym skierowała wzrok na lecącego w górze Anka. - Możesz zejść na ziemię. Tu jest mnóstwo ludzi. Nie sądzę, żeby mogła nas zaatakować. Ktoś by nas na pewno zauważył. 
    Orzeł przelatuje nad domem i stoi za nim. Ludzie zdają się nie zauważać budynku. Ląduje na ziemi i po chwili podchodzi do znajomych w postaci ludzkiej.
- Jestem na ziemi! - poinformował rozradowany.
- Widzimy - powiedziała Miley od niechcenia, przewracając oczami.
Nina zbliżyła się do drzwi, a w jej ślady poszła reszta znajomych. Zapukała do drzwi, a one po chwili się otworzyły. W progu stała starsza kobieta. Na twarzy miała pełno zmarszczek, usta były wykrzywione w uśmiechu.
- Cieszę się, że jesteście! - Powitała ich od progu.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Jak zauważyliście mam tendencje do dodawania dłuższych   rozdziałów, więc mam propozycję, mogę rozdziały dzielić na dwie części, jeśli chcecie.


3 komentarze :

  1. super :) myślę, że to dobry pomysł, czekam na nn ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. To wszystko bardzo mi się podoba. Wszystko jest bardzo dobrze napisane. A co do długich opowiadań mi jest obojętne, lubię krótki i długie.

    OdpowiedzUsuń
  3. Hej.
    Kurczę, nawet nie skojarzyłam, że ten mistrz i facet z Zakonu to ta sama osoba! Ale po co mu to wszystko? Zaczynam się w to wszystko wciągać. Mam nadzieję, że Silanne coś im wyjaśni - przywitała ich dość ciepło. Chyba że myślała, że to klony...
    No nic, czekam na następny rozdział!
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń